Ah güzel şehir İstanbul!

Dün, İstanbul’un en güzel yerlerinden, boşu boşuna bile gitmekten büyük keyif aldığım bir semti olan Beyazıt’a uğradım. Çok sevdiğimi düşündüğüm bir kardeşimin babasını, iş yerinde ziyaretti amacım.

İlginç bir bilgiyle karşılaştım orada; bir esnaf dükkanında eğer bir tamirat veya yenileme yaparsa, çevresindeki esnafa bir ikramda bulunuyormuş. İşte tam böyle bir ana tanıklık ettim. Sanırım ahilikten gelen bir adet. Zaten ‘ahi’yi Atabetül Hakayık, Divan-ı Lügatüt Türk gibi kaynaklar; “eli açık, cömert” şeklinde tarif ediyorlar. Keşke her yerde böyle kaynaşmayı sağlayan güzel adetlerimiz yaşatılsa…

Kapalıçarşı’ya uğradım ama uzun uzadıya değinme gereği duymuyorum. Her zaman ki gibi kalabalık ki ne kalabalık! Sağa sola gezintiler yapan insanların varlığının yanı sıra, bir çok kimselerde, alış-veriş yapma derdinde gibi. Sanıyorum ‘mahşer yeri gibi’ tabiri uyar, bu tarihi alış veriş mekanına.

Beyazıt Camii ne kadar ihtişamlı olsa da, benim bu civarda en çok ilgimi çeken, gezip dolaşmaktan keyif aldığım yer Sahaflar Çarşısı’dır. Kitaba ve okumaya düşkünlüğümden mi, hayır! Ya da belki. Buranın bir cazibesi var beni çeken işte. Her tür kitabı bulabileceğiniz bir sokak Sahaflar. Soğuk havalarda bile insanın içini ısıtan bir ev gibi gelmiştir bana hep burası. Anne sıcaklığı gibi, kitabın insana sunduğu sıcaklık. Onları tek tek bağrıma basmak istedim.

Sahhaflar Kitap Sarayı ve Sanat Galerisi’ni keşfettim dün bu kitap sokağında. Defalarca Sahaflar Çarşısı’na gitmiş olmama rağmen, burayı görememem, dikkatimden kaçmış olması büyük talihsizlik benim için! Üzüldüm. Bazen ney üfleyen, bazen elinde fırçası birbirinden müthiş ebrular yapan, çoğu zamanda herkesin gönlüne zıpkın gibi saplanan laflar eden, Kurtlar Vadisi dizisindeki ‘bilge adam Ömer Baba’nın mekanını andırıyor burası. Daha hemen ilk girişte dikkatimi çeken, büyük keyif aldığım ney sesi. İnsana manevi bir haz veriyor. ‘Ney’in açtığı yolda ilerliyorum. İlerleyen sadece bedenim değil, zihnimde benimle birlikte bir gezintide.

Selim İleri’nin İstanbul üzerine yazdıkları aklıma düşüyor bu demlerde. Yarım asrı geçmiş yaşı ile birlikte, İstanbul’u da yaşamış, buraların büyük değişimine şahit olmuş ve bu şehrin geçmişini hep özlemle yad eden biri. Bizde ilerde acaba bu günün İstanbul’unu özler miyiz?

Aynı zamanda bir kitap aşığı olan Selim abi, kim bilir bu mekanlara kaç defa geldi, buralarda kitaplarla kaynaştı! Belki bu yazımı görmüş olsa bana kızardı, Sahaflar’ı bilmeyen biri İstanbul üzerine laflar edebilir mi diye!

Nedense İstanbul üzerine bir şey düşünsem, bir  güzel mekanı dolaşıyor olsam, bu değerli yazarın yazdıkları zihnime hücum ediyor. Onun geçmiş İstanbul ile değişen günümüz İstanbul’unu kıyasladığı yazılarında bir hüzün ve bir özlem var hep... Her neyse şimdi hüzün zamanı değil! Eylül’e daha çok var zira, biz Mart’tayız.

Daha önce bu aylarda Sultanahmet civarlarını pek gezmemişim. Hatırlamıyorum. Biraz dolaşayım düşüncesiyle, sağa sola bakınarak ilerliyorum ilk defa geliyormuşçasına. Ayasofya taraflarındayım. Büyük bir kalabalık var etrafta, çoğunluk yabancı. İstanbullunun pek ilgisi yok zaten böyle mekanlara. Malesef, dünyanın cazibesine girmiş bir çok mekanı ve eseri, bu şehrin insanları görmemiş, bilmiyor. Büyük bir ilgisizlik! Acı değil mi?

Ah güzel şehir İstanbul! Sen ne kadar uzun yaşıyorsan da dünyamızda, biz o kadar kısa yaşayacağız sokaklarında.

Sen, asırlar boyu dimdik ayakta durdun, durmaya devam ediyorsun. Güzelliğinden bir şey kaybetmeden yaşayıp, sonsuza kanat çırpacaksın. Biz ise gidiyoruz bu diyarlardan, durucu değiliz. Sen ise dünya ile aynı anda yok olacaksın, bekleyemeyiz ki seni! Ama sonraki ömrümde de senin gibi bir şehirde yaşamak isterim.

Bunca İstanbul sözünün üstüne noktayı üstad Yahya Kemal koymalı:

Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer. 
Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul!
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Yahya Kemal Beyatlı